ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ…

ಹೂವಿನ ತೋಟದಲಿ,

ಇಂದೇಕೋ? ಕಾಣದು ಉತ್ಸಾಹ…

ನಡೆಯುವ ದಾರಿಯಲಿ,

ಬೇಕೆನಿಸಿದೆ ನಿನ ಸನಿಹ.

ರಂಗೀರಿದ ಬಾನಲೂ,

ಇಂದೇಕೋ? ಹಬ್ಬಿದೆ ಶೋಕವು…

ನಿನ ನೆನಪಾಗಿ ಆಗಿ,

ಬೇಡವೆನಿಸಿದೆ ಲೋಕವು…

ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ… ಅದೇ ಸಂಜೆ…

ಅದೇ ಏಕಾಂತ…

– ಅತೀತ

Advertisements

‘ಶಾಶ್ವತ’

ವರ್ಷಾನುಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯ್ದಮೇಲೆ,
ಹರಕೆ ಹೊತ್ತು ಹಡೆದ ಕೂಸು.
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಸಾಕಿದರು,
ಕಾಲು ನೆಲಕೆ ತಾಕದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡರು,
ಹೋದ ತಿಂಗಳೇ ಒಂಬತ್ತು ತುಂಬಿದ್ದವು.
ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯ ಭೂಕಂಪದಲ್ಲಿ,
ಕಟ್ಟಡದಡಿ ಸಿಕ್ಕು ಅಸುನೀಗಿತು…
ಹೆಸರು… ‘ಶಾಶ್ವತ’ !

ನಾನು – ವಿಧಿ – ಮನಸು

ನಾನು :

ಕೇಳು ವಿಧಿಯೆ;
ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ,
ಕೊಡುವುದಾದರೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡು,
ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಈ ದೇಹವ
ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಸುಟ್ಟು ಬಿಡು.
ಅವಳಿಲ್ಲದ ಬದುಕು,
ಅದೂ ಒಂದು ಬದುಕೇನು?
ರೆಪ್ಪೆ ಇಲ್ಲದ ಕಣ್ಣನು,
ನೀನೆಲ್ಲಾದರೂ ಕಂಡಿರುವೆ ಏನು?

ವಿಧಿ :

ದುಂಬಿ, ತಾ ಜೇನನು,
ಒಂದೇ ಹೂವಲಿ ಹುಡುಕುವುದೇನು?
ಮಕರಂದವದು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ,
ಬೇರೆ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರದೇನು?
ನೀ ಕೇಳುವ ಪ್ರೀತಿ,
ಈ ಜಗಕದು ಬಾಹಿರ.
ಕಣ್ಣು , ರೆಪ್ಪೆ ಕೂಡಿದರೆ,
ಕತ್ತಲೇ ಗತಿ ಜೀವನ ಪೂರ.

ಮನಸು :

ಹೂವಿಂದ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರಲು
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಲು ಪ್ರೀತಿಸಲಿಲ್ಲ ,
ಬದುಕ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರೀತಿಸಿದೆ.
ನೋವಲ್ಲೂ , ನಲಿವಲ್ಲೂ ,
ಸಿಹಿಯಲ್ಲೂ , ಕಹಿಯಲ್ಲೂ ,
ಸಮಪಾಲನ್ನೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುವೆ.

ನಾನು :

ಯಾಕೆ ಮನವೇ ?
ಸಿಗದ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಸಹಿಸುವೆ ನೀ ನೋವು.
ಬಾರದ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಯಸಿದರೆ,
ಕೊನೆಗುಳಿಯುವುದು, ತಬ್ಬಲಿ ಸಾವು !
ಬೇಕೇ ನಿನಗೆ?
ಈ ಸಾವು-ನೋವಿನ ಸರಸ.
ಪ್ರೀತಿಯೊಂದು ಬಿಟ್ಟರೆ,
ಬಾಳಲಿ, ಬೇರೇನಿಲ್ಲವೇ ಕೆಲಸ ?

ಮನಸು :

ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯೊಂದು ಸಿಕ್ಕರೆ
ಜಗವನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲುವೆ.
ವಿಧಿ ಕೊಡುವ ಕಷ್ಟಗಳಿಗೆಲ್ಲ
ಎದೆಯೊಡ್ಡಿ ನಿಲ್ಲುವೆ.
ಸಿಗದೆ ಹೋದರೆ ಬಿಡಲಿ ಪ್ರೀತಿ
ಸಾವಿಗಿಲ್ಲ ಹೆದರಿಕೆ.
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುಟ್ಟಿ ನೋಡು.
ವಿಧಿ ನಿನಗಿದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ.

                           – ಅತೀತ